Dużo wiedzy

Archeolodzy od dawna się zastanawiali, dlaczego tunel Ezechiasza — wydrążony w VIII wieku p.n.e. w celu zapewnienia wody Jeruzalem oblężonemu przez armię asyryjską — jest tak nieregularny i kręty. Jego długość wynosi 533 metry, a prostsza, dogodniejsza trasa wymagałaby wykucia tylko 320 metrów korytarza. Co więcej, w roku 1880 na ścianie tunelu odkryto napis starohebrajski, z którego wynika, że dwie grupy robotników zaczęły drążyć skałę po przeciwnych stronach i spotkały się w środku. Powstało więc kolejne pytanie: Jak im się to udało przy tym zygzakowatym kształcie tunelu? Geolodzy sądzą, iż znaleźli odpowiedź. Zdaniem Dana Gilla z izraelskiego Instytutu Badań Geologicznych powiększono już istniejące naturalne korytarze, wyżłobione przez wodę w szparach, które powstały wskutek wstrząsów sejsmicznych lub między różnymi warstwami skalnymi. Długotrwała erozja spowodowała, że szczeliny były miejscami dość szerokie, co może tłumaczyć, dlaczego wysokość tunelu waha się od 1,7 aż do 5 metrów oraz dzięki czemu pracownikom korzystającym z lamp oliwnych starczało tlenu. Skuteczne funkcjonowanie tunelu zależało od nieznacznego nachylenia jego dna — różnica poziomów wynosi zaledwie 31,75 centymetra, co świadczy o wielkich umiejętnościach wykonawców.